ТИРИК САТРЛАР

77

Шавкат РАҲМОН

Ёз равиши

Нурларини йиғиб олар кун,

осмон ерга ташлар соясин.

Юлдузларин ёқиб қўяр тун,

кесиб қўяр ойнинг поясин…

 

Шуълаланиб, шарқираб ётар

кўк сувларда ой синиқлари.

Етиб келар муздай шабада —

қари тоғнинг хўрсиниқлари.

 

Ялпизларнинг бўйин уфуриб

шўх жилғалар водийга чопар.

Ҳовузларни ёпиниб олган

қурвақалар жимликни қопар.

 

Қизиб кетар ер томирлари…

Тунга илиқ бўйлар таралар.

Бирдан қайноқ ёз оқиб келар

жимиб қолган боғлар оралаб.

 

Тоғ

Тоғ ўтирар водийда танҳо,

оқ сочлари қоплаган кўксин,

минг йилларки бу нуроний тоғ

асрларга киради ўксиб…

 

Атрофида сон-саноғи йўқ —

қовжираган, сариқ адирлар —

қачонлардир юртим деб ўлган

паҳлавонлар ётган қабрлар.

 

Узоқ юрдим кекса тоғ сари,

гоҳ одимлаб, гоҳида чопдим,

нураган тош, қоя тагидан

гўёки тоғ кўзларин топдим.

 

Сўйлагандай бўлар эди тоғ,

тушунмасдим аммо сўзларин.

Қандай ғамгин эди бу кўзлар,

қандай йиғлар эди кўзлари!..

 

Изоҳ қолдиринг

Илтимос, шарҳинигизни ёзинг!
Илтимос, исмингизни киритинг